ଗର୍ବର ବୋଝ

ଛୋଟ କଥାର ବଡ ବିଚାର "ଅମୃତ ବିନ୍ଦୁ  ।'' "ଅମୃତ ବିନ୍ଦୁ''ର ଆଜିର ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ଅବଗତ ହେବା ଗର୍ବର ବୋଝକୁ ନେଇ କିଛି କଥା  । ଆଜିର କଥାକୁ ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ବିଚାରିବେ ବୋଲି ଆଶା  ।
ମଣିଷ ପାଖରେ ଯାହା ଅଧିକ ହେଇଯାଏ, ମଣିଷ ତାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରେ  । ଗର୍ବରେ ବଞ୍ଚୁଥିବା ମଣିଷ, ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତର ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାକୁ କଳ୍ପନାରେ ସୁଦ୍ଧା ଭାବିପାରେ ନାହିଁ  । ମଣିଷ ଯାହାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରେ ତାହା ଦିନେ ନା ଦିନେ ସରିଯାଏ  । ଆଜି ନହେଲେ କାଲି, କାଲି ନହେଲେ, କୋଉ ଦିନ ନା କୋଉଦିନ ସରିଯିବାଟା ସୁନିଶ୍ଚିତ  । ହେଲେ ଏତକ, ଗର୍ବର ଗାଦି ଉପରେ ବସିଥିବା ଲୋକ ଟିକେ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ କରିପାରେ ନାହିଁ  । ଆମେ ଦେଖିବାରେ, କାହାର ସାମାନ୍ୟ ଧନରୁ ଯେତେବେଳେ ଅଧିକ ଧନ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀର ଏକମାତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି ଭାବେ  । ତାକୁ ଛାଡିଦେଲେ ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ କେହି ମଣିଷ ପଦବାଚ୍ୟ ନୁହଁ ବୋଲି ଭାବେ  । ତାଳ ଗଛକୁ ବାଳ ଫିଙ୍ଗିଲା ଭଳି କଥା କହେ, କ୍ଷଣିକ ବିଜୟକୁ ଜୀବନର ସବୁକିଛି ବୋଲି ଭାବେ, ଗର୍ବରେ ଫାଟି ପଡ?  ।
ଆଜ୍ଞା, ଗର୍ବର ସବୁଠାରୁ ବଡ ଲକ୍ଷଣ ହେଲା ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ "ହାଁ, ମୋ ଭଳି କିଏ ଅଛି'' ବୋଲି ଭାବି ନେବା  । ଧରାକୁ ଖପରା ବୋଲି ଭାବିବା  ।
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ମିଳିଥିବା କ୍ଷମତା, ଆସିଥିବା ଅର୍ଥ, ସକଳ ସମ୍ପଦ ଆଦି ଯେ କୌଣସି ସମୟରେ, ଯେକୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିକଟରୁ ଚାଲିଯାଇପାରେ ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣିଛନ୍ତି ସତ; କିନ୍ତୁ ଗର୍ବର ଗାଦିରେ ବସି ପଡିଲେ, ଆଉ ସେକଥା ଭାବିପାରନ୍ତି ନାହିଁ  । ଜୀବନରେ ଏମିତି କରୁଥିବା ଲୋକ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇପାରେ ବି ନାହିଁ  । ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ, ସେ ଲୋକ ଅନ୍ୟ କାହାରିକୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଆଇ ଦେବ ନାହିଁ  । ଏମାନଙ୍କର ହସ ହୃଦୟରୁ ଆସେ ନାହିଁ  । ହସ ପଛରେ କୁଟିଳତା ରହିଥାଏ, ଛନ୍ଦ ରହିଥାଏ  । ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ହସ, କାହାର ନା କାହାର ଲୁହ ବୁହାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥାଏ  । ଏଭଳି ଗର୍ବୀମାନେ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ବୋଝ ଏବଂ ଶାସକ ହୋଇଥିଲେ ଭୂଖଣ୍ଡ ପାଇଁ କଳଙ୍କ  । ଗର୍ବୀ ବ୍ୟକ୍ତି କେବଳ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ଦେଖେ  । ସେ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ  । ବର୍ତ୍ତମାନର ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଅତୀତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ କଳଙ୍କିତ ହେଇଯାଆନ୍ତି  ।
ଥରେ ଅସହାୟ ହୋଇ ସାତଚାଖଣ୍ଡର ଭୂମି ଉପରେ କଚାଡି ହେଇଗଲେ, ଉଠିବା ପାଇଁ ଅଣ୍ଟାକୁ ବଳ ବି ପାଏନି ଆଜ୍ଞା  । ତେଣୁ ଗର୍ବ କେତେ ଆଣ୍ଟକୁ, କେତେ ସରିକି ଆପଣ କହନ୍ତୁ ତ  ।
ପଢିଥିବା ହେତୁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ କୃତଜ୍ଞ  । ନମସ୍କାର  ।ଗର୍ବର ବୋଝ